Sprawdź tradycyjny przepis na marcinka z Podlasia krok po kroku
## Marcinek z Podlasia - tradycyjne ciasto regionalne
Marcinek to prawdziwa perła kuchni regionalnej Podlasia, ciasto głęboko zakorzenione w tradycji tego regionu. Jego historia i sława są nierozerwalnie związane przede wszystkim z Hajnówką i okolicami Puszczy Białowieskiej, gdzie przez pokolenia królował na stołach podczas najważniejszych rodzinnych uroczystości. To właśnie stamtąd pochodzi ten wyjątkowy, **przepis na marcinka z Podlasia**, przekazywany z pokolenia na pokolenie, będący dumą lokalnych gospodarzy. Wyjątkowość marcinka polega na jego formie – składa się z wielu, często kilkunastu lub nawet ponad dwudziestu, bardzo cienkich blatów kruchego ciasta, pomiędzy którymi znajduje się delikatny, lekko kwaskowaty krem śmietankowy. Ta niezwykła, warstwowa konstrukcja czyni go wyjątkowym zarówno w smaku, jak i w wyglądzie.
### Pochodzenie marcinka z Hajnówki i Puszczy Białowieskiej
Choć marcinek znany jest w różnych wariacjach w różnych częściach Polski, to jego prawdziwie tradycyjna i najbardziej ceniona wersja wywodzi się właśnie z Podlasia, a konkretnie z okolic Hajnówki. To tam receptura i sposób przygotowania tego ciasta są pielęgnowane z największą starannością. Smak marcinka nierozerwalnie kojarzy się z zapachem Puszczy Białowieskiej i gościnnością mieszkańców tego regionu. Lokalna społeczność podejmuje starania, aby wpisać marcinka na oficjalną listę produktów tradycyjnych Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, co podkreśla jego wyjątkowe znaczenie kulturowe. Jest on nie tylko deserem, ale także symbolem lokalnej tożsamości i kulinarnego dziedzictwa Podlasia.
### Dlaczego marcinek zachwyca na weselach i świętach
Marcinek to ciasto odświętne, które z założenia ma zachwycać i być ukoronowaniem biesiady. Jego przygotowanie jest dość czasochłonne ze względu na konieczność upieczenia wielu osobnych blatów, dlatego gospodynie pieką go na najważniejsze okazje. Bez marcinka trudno wyobrazić sobie tradycyjne wesele na Podlasiu, gdzie stanowił on często główny element weselnego tortu. Podaje się go również na chrzcinach, urodzinach oraz podczas ważnych świąt kościelnych, takich jak **Boże Narodzenie czy Wielkanoc**. Jego smak, który dzięki połączeniu śmietan i odrobinie cytryny jest **rześki i nie mdły**, doskonale komponuje się z bogatymi, świątecznymi posiłkami. Czekanie, aż blaty dobrze nasiąkną kremem przez noc, potęguje tylko radość z jego degustacji następnego dnia.

## Składniki na ciasto marcinek z Podlasia
Kluczem do sukcesu w przygotowaniu autentycznego marcinka jest użycie prostych, ale wysokiej jakości składników. Tradycyjny **przepis na marcinka z Podlasia** opiera się na kilku podstawowych produktach, które w połączeniu dają niepowtarzalny efekt. Poniżej znajdziesz listę niezbędnych składników, które pozwolą ci przygotować ciasto o średnicy około 24 cm. Warto przygotować je wcześniej, aby wszystkie miały temperaturę pokojową.
- **Na kruche blaty ciasta (ok. 15-20 sztuk):**
  - 500 g mąki pszennej
  - 250 g masła (lub dobrej margaryny) – zimnego
  - 2 żółtka jaj
  - 200 g kwaśnej śmietany 18%
  - 150 g cukru pudru
  - 1 płaska łyżeczka sody oczyszczonej
  - Szczypta soli
- **Na krem śmietankowy:**
  - 1 litr śmietany kremówki 30-36%
  - 250 g kwaśnej śmietany 18% (czasem dodaje się też 12% dla lekkości)
  - 250-300 g cukru pudru (do smaku)
  - Sok z połowy cytryny lub kilka kropli aromatu migdałowego
### Mąka, masło i jajka na kruche blaty ciasta
Podstawą blatów marcinka jest kruche ciasto, którego struktura powinna być delikatna i jednocześnie dość wytrzymała, aby utrzymać ciężar wielu warstw. Kluczową rolę odgrywa tutaj **mąka pszenna**, najlepiej typu 450 lub 500. Drugim filarem jest tłuszcz – tradycyjnie używa się dobrej jakości **masła**, które nadaje ciastu bogaty smak i kruchość, choć niektóre gospodynie sięgają po margarynę. **Żółtka jaj** oraz **kwaśna śmietana 18%** są odpowiedzialne za spójność ciasta i jego wilgotność. **Soda oczyszczona** działa jako spulchniacz, lekko podnosząc blaty podczas pieczenia, co jest istotne dla ich lekkiej tekstury.
### Śmietana kremówka i kwaśna śmietana na krem
Sekret idealnego kremu marcinkowego tkwi w połączeniu dwóch rodzajów śmietany. **Śmietana kremówka** o wysokiej zawartości tłuszczu (30-36%) jest podstawą, ponieważ doskonale i stabilnie się ubija, tworząc puszystą masę. Dodatek **kwaśnej śmietany 18%** (czasem z domieszką śmietany 12%) wprowadza do kremu lekkość oraz charakterystyczny, przyjemnie orzeźwiający, kwaskowaty posmak. To właśnie ta kombinacja sprawia, że tradycyjny marcinek jest **rześki i nie mdły**. Aby zrównoważyć kwasowość i dodać smaku, do kremu dodaje się cukier puder oraz sok z cytryny lub naturalny aromat migdałowy.

## Przepis na marcinka z Podlasia krok po kroku
Przygotowanie marcinka wymaga nieco cierpliwości i organizacji, ale efekt końcowy wynagrodzi cały trud. Poniżej przedstawiamy szczegółowy, **przepis na marcinka z Podlasia krok po kroku**. Kluczem jest podzielenie pracy na etapy: przygotowanie i upieczenie blatów, a następnie zrobienie kremu i złożenie ciasta.
### Przygotowanie i pieczenie cienkich blatów w tortownicy
Rozpoczynamy od przygotowania ciasta na blaty. Mąkę pszenną przesiewamy razem z sodą i szczyptą soli na stolnicę. Dodajemy pokrojone w kostkę, bardzo zimne masło i siekamy nożem lub rozcierać palcami z mąką, aż powstaną drobne okruchy. W środku formujemy dołek, w którym umieszczamy żółtka, zimną kwaśną śmietanę i cukier puder. Łączymy składniki, szybko zagniatając gładkie, jednolite ciasto. Dzielimy je na 15-20 równych części (kulki wielkości orzecha włoskiego), każdą zawijamy w folię i odkładamy do lodówki na minimum 30 minut. Nagrzewamy piekarnik do temperatury **180°C** (góra-dół). Każdą kulkę ciasta rozwałkowujemy na bardzo cienki placek (ok. 1-2 mm) na papierze do pieczenia. Nakładamy go na spód **tortownicy o średnicy 22-25 cm**, odcinając nadmiar ciasta. Każdy blatek pieczemy osobno przez **7-10 minut**, aż się ładnie zrumieni. Proces powtarzamy dla wszystkich kulek. Upieczone blaty studzimy na kratce.
### Ubijanie kremu śmietankowego z cytryną i aromatem
Do misy miksera wlewamy bardzo zimną śmietanę kremówkę oraz kwaśną śmietanę. Ubijamy początkowo na średnich, a potem na najwyższych obrotach, aż krem będzie sztywny i stabilny. Pod koniec ubijania stopniowo dodajemy przesiany cukier puder. Na samym końcu delikatnie wmieszujemy sok z cytryny lub kilka kropli aromatu migdałowego. Krem powinien być gęsty i nie opadać. Możemy go od razu przełożyć do lodówki, jeśli blaty nie są jeszcze całkiem wystudzone.

## Sposób wykonania i dekoracja tradycyjnego marcinka
Ostatni etap to złożenie ciasta, które wymaga precyzji i czasu na odpowiednie schłodzenie. To właśnie w lodówce marcinek nabiera swojego ostatecznego, doskonałego charakteru, gdy blaty równomiernie nasiąkają kremem.
### Układanie warstwowego ciasta i chłodzenie w lodówce
Na dnie patery lub specjalnej podstawy kładziemy pierwszy, najtwardszy blatek (np. ten, który wyszedł najładniej). Następnie nakładamy na niego obfitą porcję kremu (około 2-3 łyżek) i dokładnie rozprowadzamy aż po brzegi. Nakładamy kolejny blatek, delikatnie go dociskając, i ponownie smarujemy kremem. Czynność powtarzamy, układając wszystkie blaty. Wierzch i boki ciasta grubo smarujemy pozostałym kremem. Gotowe ciasto odkładamy do lodówki na minimum **6 godzin, a najlepiej na całą noc**. To kluczowy moment – po tym czasie **ciasto idealnie się kroi**, a smaki świetnie się ze sobą łączą.
### Dekoracja okruszkami i podawanie na świąteczny stół
Przed podaniem tradycyjny marcinek z Podlasia ozdabia się okruszkami z pokruszonych, upieczonych wcześniej blatów. To nie tylko piękna, rustykalna dekoracja, ale także praktyczne rozwiązanie, które zapobiega wysychaniu kremu na wierzchu. Okruszki można wymieszać z lekko zmielonymi prażonymi migdałami, odrobiną kakao lub kawy rozpuszczalnej dla uzyskania ciekawszego koloru i smaku. Tak udekorowane ciasto kroimy ostrym, szerokim nożem (można go wcześniej zanurzyć w gorącej wodzie) na wysokie, równe kawałki, które prezentują wszystkie warstwy. Marcinek podajemy wyjęty z lodówki, jako wspaniałą, **świąteczną** i wykwintną końcówkę uroczystego posiłku.